۱- مقاومت طراحی یک مقطع از یک قطعهٔ سازه‌ای با تقسیم مقاومت مشخصه بر ضرایب ایمنی جزئی برای مقاومت‌ها محاسبه می‌شود.

۲- عوامل مؤثر بر سازهٔ ساختمان‌ها که باید در طراحی در نظر گرفته شوند شامل بارهای مرده و زنده، بار باد، نیروی ناشی از زلزله و برخی عوامل دیگر است.

۳- منظور از بتن رده C50، بتنی با مقاومت مشخصهٔ ۵۰ مگاپاسکال است.

۴- اگر قرار باشد برای یک تیر ساده تحت بار گستردهٔ یکنواخت یک درز اجرایی (سطح واریز) پیش‌بینی شود، باید این درز در ثلث وسط طول تیر قرار گیرد.

۵- تعیین نسبت اختلاط بر اساس تجربه و بدون مطالعهٔ آزمایشگاهی برای رده بتن ۱۲ و پایین‌تر قابل اجراست.

۶- حداکثر دمای بتن‌ریزی در هوای گرم برای بتن ۳۰ درجه سانتی‌گراد است.

۷- شرایط محیطی ضعیف برای بتن‌ریزی یعنی محیط خشک با رطوبت کمتر از ۵۰٪ و حفاظت‌نشده.

۸- برای مقابله با سولفات‌ها، سیمان سرباره‌ای و سیمان نوع ۵ توصیه می‌شود.

۹- در مناطق ساحلی، به منظور افزایش پایایی بتن، حداقل مقدار سیمان ۳۶۰ کیلوگرم در مترمکعب و حداکثر نسبت آب به سیمان برای بتن در معرض محیط ۰/۴ است.

۱۰- ضرایب ترکیب بارها برای لحاظ کردن احتمال کمتر همزمانی تعداد بیشتری از عوامل به کار می‌رود.

۱۱- منظور از ضرایب باربری یک قطعهٔ بتن‌آرمه، مقاومت محاسبه‌شدهٔ قطعه بر مبنای ابعاد مقاطع آن و مقاومت‌های محاسباتی است.

۱۲- آزمایش خم کردن و باز کردن خم برای میلگردهای سرد اصلاح‌شده الزامی است.

۱۳- قالب‌برداری و برچیدن پایه‌های زیر طره‌ها از انتهای آزاد صورت می‌گیرد.

۱۴- مقاومت فشاری متوسط لازم در طرح اختلاط بتن، با اعمال ضرایبی از انحراف معیار و مقادیر ثابتی بر مقاومت مشخصه، به دست می‌آید.

۱۵- در خصوص مقابله با املاح کلر، سیمان نوع ۲ در مقابل محیط‌هایی با املاح سولفات و کلر بهتر از انواع دیگر سیمان پرتلند عمل می‌کند.

۱۶- برای کنترل دمای بتن در بتن‌ریزی در هوای گرم، حداکثر دمای سیمان ۷۰ درجه سانتی‌گراد و حداکثر دمای بتن هنگام ریختن ۳۰ درجه سانتی‌گراد توصیه می‌شود.

۱۷- سیمانی که در آن فشردگی انبار پدید آمده است، می‌توان پس از پودر کردن کلوخ‌ها آن را مصرف نمود.

۱۸- تواتر نمونه‌برداری از بتن باید حداقل یک نمونه بتن از هر رده بتن در روز و حداقل ۶ نمونه از کل سازه باشد.

۱۹- روش عمل‌آوردن و مراقبت در صورتی رضایت‌بخش تلقی می‌شود که مقاومت فشاری نمونه‌های کارگاهی در هر سن، حداقل ۸۵٪ مقاومت نظیر نمونه‌های عمل‌آمده در آزمایشگاه باشد.

۲۰- از هر رده بتن در هر روز کار، حداقل برداشت یک نمونه الزامی است.

۲۱- مناسب‌ترین جا برای سطوح واریز بتن جایی است که تلاش‌ها، به‌ویژه نیروی برشی، کمترین مقدار را داشته باشند.

۲۲- منظور از عمل‌آوردن بتن، مرطوب نگه‌داشتن آن به مدت کافی، جلوگیری از اثر سوء عوامل خارجی و در صورت لزوم، تسریع در گرفتن و سخت شدن به کمک حرارت است.

۲۳- برچیدن پایه‌های اطمینان زمانی مجاز است که مقاومت بتن به مقاومت ۲۸روزهٔ مورد نظر رسیده باشد.

۲۴- نمونه‌های آگاهی به منظور اطلاع از کیفیت بتن در موعدهای خاص تهیه می‌شوند.

۲۵- در ساخت بتن برای پی‌های حجیم بهتر است از سیمان تراس یا سیمان نوع ۲ استفاده نمود.

۲۶- پیش‌تنیدگی را می‌توان ذخیره کردن تنش‌های فشاری در بتن قبل از بارگذاری نهایی نامید.

۲۷- حداکثر تولید برش در وسط دیوار حاصل می‌شود.

۲۸- نقشه‌هایی که برای قسمت‌های خاص و حساس سازه با استفاده از نقشه‌های اجرایی تهیه می‌شوند، نقشه‌های کارگاهی نامیده می‌شوند.

۲۹- در بتن‌هایی که در معرض آب زیرزمینی قرار دارند، اصلاً نباید از سیمان پرتلند نوع ۵ استفاده نمود.

۳۰- مهندس ناظر می‌تواند برای حصول اطمینان از کیفیت مصالح مصرفی، انجام هر آزمایشی را درخواست کند.

۳۱- وقتی بارهای سرویس به یک تیر بتن‌آرمه وارد می‌شوند، حداکثر لنگر ایجادشده در تیر بیشتر از لنگر ترک‌دهندگی بتن تیر است.

۳۲- از میلگردهای فولادی، از هر ۵۰ تن و کسر آن، از هر قطر و هر نوع فولاد، حداقل ۳ نمونه باید نمونه‌گیری شود.

۳۳- آب‌های حاوی سولفات‌ها و کلریدها، نظیر آب دریا و برخی چاه‌ها، در صورتی قابل استفاده‌اند که یون سولفات از ۱۰۰۰ و یون کلرید از ۵۰۰ (میلی‌گرم در لیتر) تجاوز نکند.

۳۴- طراحی ستون‌های بتنی تحت خمش دو محوری معمولاً با تبدیل دو ممان در دو جهت به یک ممان و با خروج از مرکزیت مشخص انجام می‌شود.

۳۵- مقدار کل سولفات در مخلوط بتن نباید از ۵٪ وزن سیمان بر حسب SO₃ تجاوز کند.