در حال حاضر اکثریت قاطع ساختمان‌های کشور را ساختمان‌هایی تشکیل میدهند که در دهه‌های گذشته ساخته شده و نیازمند ارزیابی و در صورت لزوم ارتقاء ایمنی بر اساس ضوابط حداقلی قابل قبول روز هستند. همچنین ساختمان‌های زیادی با کاربری‌های مختلف در کشور وجود دارند که دارای قدمت بیش از 52 سال بوده و اکثر آنها در زمانی ساخته شده اند که مقررات ملّی ساختمان به شکل فعلی وجود نداشته و طراحی و ساخت آن‌ها تابع ضوابط و مقررات زمان خود بوده است. بررسی‌های میدانی نشان می‌دهد که بسیاری از این ساختمان‌ها طی مرور زمان از لحاظ عملکرد سازه و پیشگیری از حریق، دارای ضعف‌های زیادی شده اند. بنابراین، وجود ضوابطی برای ارزیابی وضع موجود و تلاش برای ارتقای ایمنی و کاهش خطرپذیری امری ضروری است. از آنجا که ارتقای سطح ایمنی ساختمان‌های قدیمی به سطح ایمنی ساختمان‌های نوساز، در برخی موارد غیر ممکن و یا غیر اقتصادی میباشد لذا در تهیه این ضوابط، صرفاً ارتقاء تراز ایمنی ساختمان‌ها به حد قابل قبول مورد توجه قرار گرفته است تا از این طریق بتوان ضمن رعایت الزامات حیاتی و مؤثر مقررات ملّی ساختمان در زمینۀ ایمنی سازه و حریق، صرفه اقتصادی را نیز تأمین کرده و از بروز خسارات شدید پیشگیری نمود.
این دستور کار و راهنما با عنوان “ارزیابی ایمنی و بهسازی ساختمانهای موجود“، با اهداف یادشده و برای اولین بار در سال 1403 و مشتمل بر دو بخش سازه و ایمنی در برابر آتش تدوین و ابلاغ شده است.
در بخش اول، ضوابط ارزیابی و بهسازی سازه ساختمان‌های موجود تحت اثر بارهای ثقلی و زلزله و همچنین در موارد لازم در برابر سایر بارهای مهم از قبیل باد، سیل، آتش سوزی و انفجار و در بخش دوم، ضوابط ایمنی در برابر آتش ارائه شده است. در تهیه این راهنما از کلیه تجارب دو دهه اخیر کشور در زمینه بهسازی ساختمان ها و نیز از معتبرترین دستورالعمل‌های موجود داخلی و بین المللی بهره‌برداری شده است. در این راهنما ارائه جزئیات روش های بهسازی مورد نظر نبوده و صرفا به ارائه ضوابط مورد نیاز پرداخته شده است.

دانلود PDF دستور کار و راهنمای ارزیابی ایمنی و بهسازی ساختمان های موجود ۱۴۰۳

محصولات مرتبط: